Σελίδες

Παρασκευή, 8 Φεβρουαρίου 2013

Η κρίση στις κρίσεις.

Αθήνα  8-2-2013
                                                                                                                                          Α.Π.2917

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ


Υπό το βάρος της μνημονιακής εξαθλίωσης, την απειλή περί «σμίκρυνσης του εφάπαξ»  και την προσωπική αδυναμία των συναδέλφων να επιζήσουν στην προοπτική της όποιας υπηρεσιακής  μετακίνησης πραγματοποιήθηκαν οι φετινές κρίσεις και προαγωγές των Αξιωματικών μέχρι και το βαθμό του Πυράρχου.
Διαδικασία που πραγματοποιήθηκε με το ίδιο εδώ και δεκαετίες θεσμικό πλαίσιο, που ως γνωστό επιτρέπει την υποκειμενικότητα της επιλογής, την αδιαφάνεια της διαδικασίας και την  αδικία στο τελικό αποτέλεσμα.
Δυστυχώς οι  «μνημονιακοί εταίροι» ούτε τα προηγούμενα χρόνια των αυτοδύναμων δικυβερνήσεων τους, ούτε τώρα ως συγκυβέρνηση, ενδιαφέρθηκαν να ξεπεράσουν τις «χρόνιες ασθένειες»  και να θεσμοθετήσουν σύγχρονο, δίκαιο, διαφανή σύστημα κρίσεων και προαγωγών.
Ως αντιπολίτευση, καθείς από τους  παραπάνω, συντάσσονταν με τον καταγγελτικό λόγο το δικό μας, υπερθεματίζοντας και μετά από  λίγο ως κυβέρνηση,  επαναλάμβαναν τα ίδια ακριβώς.
Σήμερα ως συγκυβέρνηση, απλά επανέλαβαν τον εαυτό τους.
Το γραφικό της υπόθεσης, μάλιστα ότι εις εκ των εταίρων, μετά το πέρας, κατήγγειλε και τον εαυτό του.
Αντί για οτιδήποτε άλλο, τους καλούμε, στα πλαίσια της  «πυροσβεστικής αναδιοργάνωσης» να καταθέσουν νέο σύγχρονο, αξιοκρατικό και δίκαιο σύστημα κρίσεων και προαγωγών.
Καλούμε την ηγεσία, να αποκαταστήσει τις  αδικίες στα πλαίσια των επανακρίσεων. 
Τέλος θα ευχηθούμε στους μεν αφυπηρετήσαντες συναδέλφους, μακροημέρευση και «άπυρο» προσωπικό και οικογενειακό βίο, στους δε προαχθέντες συναδέλφους καλή επιτυχία στα νέα τους καθήκοντα.
Βέβαια σε κάθε περίπτωση, λίγα είναι τα περιθώρια αισιοδοξίας.
Ο οδοστρωτήρας του ληστρικού μνημονίου και του λόμπι των κερδοσκόπων, τροκανών και νεοκατακτητών της χώρας μας, έχει προετοιμάσει ίδια μοίρα για εν ενεργεία και συνταξιούχους.
Άγριες περικοπές χωρίς τέλος, χαράτσια  φτώχεια και εξαθλίωση.
Αυτή είναι η αμοιβή που έκριναν ότι μας αξίζει.
Αυτή είναι η πραγματική "κρίση" που καίει τη ζωή μας.